hayat bukadar zor olmamalı
|
aslinda benim anlaticam hkaye farkli dierleri gibi senelerce süren bişey deil.19.06.2007 annanemin yanina eskişehire gittim.(hayatimin hatasi)herşey çok güzeldi çok mutluydum giderken yolda içim içimi yedi başka şehir başka insanlar heycanlandirmişti beni,nerden bilirdim ki koskaca ankarada bulamadim büyük aşki o küçük sevimli şehirde bulucami.çok güzel ve çok hizli başladi,koskocaman bi arkadaş gurubu gece 2 3 kadar sokakta oturur konuşurduk.öyle şeyler hissettim ki ben nasi dönücem die düşünmekten anin tadini çikaramaz haldeydim kaç defa bu yüzden ağladimi bilirim.sonra döndüm büyük yikim oldu benim için zaten kopucani bile bile bağlanmiştim.sonunda yaşiycaklarima katlanmaya hazir gibiydim.ama sandiimdan ağir geldi taşiyamadim bida görmemeyi kabullenemedim kendim için herşeyi zorlaştirdimi bile bile yine gittim.yine birlikteydik herşey yine rüyaya dönüşmüştü tabi ben yine kör, uçuruma ne kadar yakin olduğumdan habersiz yada haberli ama umursamaz.sonra biz orda tartiştik ayrildik en yakin arkadaşi özgür(şerefsiz)güya beni teselli edicek yanima geldi akşam 11 falan önce o animdan yararlanmaya çalişti en yakin arkadaşi için o sana göre deildi bitmesi ii oldu falan derken hiç utanmadan seni ben hakettim bile dedi. teklif etti. sonra benden duymasi gerekeni hakettini duydu.gidip koraya anlatmamdan korkmuş önce davrandi.herşeyi koraya tersden anlatmiş ben ona teklif etmişim asilmişim öpmüşüm
koray bunlari duyar duymaz üstüme yürüdü zaten. s.git burdan die bağirdi hakaret etti keşke orda vursaydi ama onlari duymak çok ağir geldi sabah ilk otobüs tabi ben ankara yolcusu.hala unutmaya çalişiyorum daha çok yeni sadice 5 ay öncesi ama silemiorum. başta demiştim ya kocaman şehirde bulamadimi küçük yabanci şehirde buldum die,keşke o küçük şehirde bulcama büyük şehirde kaybolsaydim:(
|
19/01/2008 tarihinde yazılmıştır.
|
|
|  |
|
